Η Φιλανδία για 6η συνεχόμενη χρονιά πρώτη στην κατάταξη των χωρών με τους πιο ευτυχισμένους κατοίκους. Αν μελετήσουμε προσεκτικά το φινλανδικό παράδειγμα θα δούμε πως πέρα από τις κοινωνικές υπηρεσίες –το σχολείο, τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη– οι Φινλανδοί αντλούν ικανοποίηση από τη βιώσιμη ζωή και αντιλαμβάνονται την οικονομική επιτυχία ως την ικανότητα να εντοπίζουν και να ικανοποιούν βασικές ανάγκες.

Οι Φινλανδοί δείχνουν, δηλαδή, να είναι πιο κοντά ψυχικά στις θέσεις των σύγχρονων Γάλλων φιλοσόφων, με βασικό εκπρόσωπο τον  Κοντ-Σπονβίλ που υποστηρίζει πως «η ευτυχία είναι να επιθυμούμε αυτό που έχουμε». Ο σύγχρονος άνθρωπος όμως έχει εκπαιδευτεί να επιθυμεί κυρίως αυτό που δεν έχει και να αναζητά  μια διαρκώς μεγαλύτερη ικανοποίηση, καταναλώνοντας τόσο αγαθά όσο και άλλους ανθρώπους.

Πριν από μερικά χρόνια, οι Edgar Cabanas / Eva Illouz στην «Ευτυχιοκρατία» είχαν αναλύσει πως η ευτυχία εκτρέπεται σε ποσοτικοποιημένο κριτήριο αποτίμησης της ζωής, εξηγώντας πως το πεδίο της κατανάλωσης επεκτείνεται και στον εσωτερικό μας κόσμο, μετατρέποντας ακόμα και τα συναισθήματα σε κοινά εμπορεύματα…

Η ευτυχία, όμως, δεν πρέπει να αντικειμενικοποιείται, ούτε να υπολογίζεται με μετρήσεις. Οφείλει εξ ορισμού να είναι ένα προσωπικά βιωμένο συναίσθημα, το οποίο να «συνομιλεί» με την ελευθερία, την υγεία, την ασφάλεια, τα οποία συνδέονται με το «κοινό καλό», το κράτος πρόνοιας και τις υποδομές μιας χώρας.

Το ερώτημα είναι συνεπώς πόσο ψυχικά εναρμονισμένοι νιώθουμε με τα κράτη μέσα στα οποία ζούμε, πόσο ασφαλείς και ελεύθεροι αισθανόμαστε με τις κυβερνήσεις που ψηφίζουμε, πόσο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι είμαστε από την εκπλήρωση των επιθυμιών και των αναγκών που νομίζουμε πως έχουμε;